اخراجیهای ۱ و ۲ و ۳
1.درآمد
ایران در یك دوران گذار تاریخی است. سی و اندی سال از انقالب اسلامی میگذرد؛ صد و اندی سال از انقلاب مشروطه میگذرد؛ و حدود هشتصد سال از دوران طلایی تمدن اسلامی و شروع انحطاط در كشورهای اسلامی میگذرد. با تأسیس نظامیهها در دوران سلجوقیان این دوران طلایی به سر آمد و تفكر و آزاد اندیشی در تمدن اسلامی محدود شد. فرایند آزاد اندیشی، كه نمونهی آن را مسلمانان در مكتب امام جعفر صادق (ع) تجربه كرده بودند، و پس از تأسیس نهادهای علمی و آموزشی در دو قرن اول تمدن اسلامی شكوفایی خود را به ویژه در دوران بوییان در ایران نشان داده بود و ثمرهی آن فارابی و ابوریحان و ابن سینا و دیگران بودند، غیر مجاز شناخته شد و به تفكر در چارچوب قرائت سیاسی خاصی از شریعت محدود شد؛ و این شروع دوری از ملائك اخلاقی و رفتاری اسلام اولیه بود، كه حاكمان ترك تبار و سپس مغولان نه تنها به ایران كه به تمام كشورهای اسلامی تحمیل كردند. پس از پنج قرن اولیهی تمدن اسلامی، یعنی پس از دوران طلایی اسلام، و به ویژه پس از حضور قدرتمند سلجوقیان، این خردمداری محدود به قرائت خاصی از شریعت شد و ثمرهی این تحدید خرد در چارچوب نظامیهها را هم، كه محمد غزالی اوج تجسم آن است، دیدیم: خشكاندن علم و نزول قطعی علم و خردمندی در تمام كشورهای اسلامی و نه فقط ایران.
ادامه متن را در این فایل PDF بخوانید.
نظرات: